Dziurawiec

Ziele dziurawca jest powszechnie znane ze swych licznych właściwości. Dawniej uważany był za lek uniwersalny. Znał go Hipokrates, „ojciec” lekarzy. Paracelsus zaś mówił o nim, że nie ma drugiego tak skutecznego leku, nawet jako środek używany do leczenia „szaleńczych fantazji”.

Dziurawiec pospolicie występuje na niżach. Rośnie w miejscach silnie nasłonecznionych, jak łąki, wzgórza, polany lasów liściastych i mieszanych oraz na ugorach. Jest to roślina o gołej, silnej łodydze żółtych kwiatach czarno kropkowanych. Surowcem dziurawca jest ziele i świeże kwiaty. Na liściach dziurawca występują drobne punkciki o wyglądzie dziurek – to zbiorniczki lotnych olejków, które dają tej roślinie piękny zapach oraz właściwości lecznicze. Od owych właśnie „dziurek” dziurawiec otrzymał swoją nazwę.

Dziurawiec -  Właściwości i zastosowanie

Surowiec dziurawca (ziele i świeże kwiaty) zawiera: flawonoidy (hiperozyd i rutynę), hiperycynę, olejki lotne, garbniki i związki żywicowe. Posiada właściwości uspokajające, rozkurczające i ściągające oraz moczopędne. Wykazuje właściwości pobudzania odnowy tkanki nerwowej. Idealnie zatem sprawdza się w zwalczaniu stanów wyczerpania nerwowego, depresji i bezsenności oraz w sytuacjach przemęczenia. Polecany także kobietom w dolegliwościach zespołu  napięcia przedmiesiączkowego, w bólach menstruacyjnych oraz menopauzie.

Dziurawiec najczęściej jest stosowany w schorzeniach wątroby, w stanach skurczowych układu trawienia, stanach zapalnych dróg żółciowych i kamicy żółciowej. Zalecany szeroko w schorzeniach przewodu pokarmowego, jak złe trawienie, nieżyt  żołądka i jelit. Używany zewnętrznie przyspiesza gojenie ran.

Sposób parzenia dziurawca

Dwie łyżki stołowe suszu zalać ½ litra wrzącej wody. Następnie przykryć i pozostawić do zaparzenia na ok. 30 minut. Po przecedzeniu napar jest gotowy do spożycia.  Dla uzyskania efektu uspokajającego zaleca się picie naparu z dziurawca 2 do 3 razy dziennie po 1/2 szklanki na około 20 minut przed posiłkiem.

Można przygotować też wyśmienity napar z dziurawca z dodatkiem mięty. Jedną łyżkę stołową dziurawca z jedną łyżeczką liści mięty zalewamy szklanką wrzątku i pozostawiamy pod przykryciem na ok. 30minut. Po odcedzeniu pijemy 2-3 razy dziennie po jednej szklance naparu.

Uwaga: w nadmiernych ilościach dziurawiec może powodować uczulenie na słońce. W czasie leczenia lepiej unikać kąpieli słonecznych. W schorzeniach typu poważne uszkodzenia wątroby lub nerek kuracje należy skonsultować z lekarzem.

A to ciekawe…

Dziurawiec pozyskiwany jest dwa razy w ciągu lata, pierwszy raz od czerwca do połowy lipca i później pod koniec sierpnia, kiedy odrosłe po przycięciu rośliny ponownie zakwitaj.

 Od pierwszego kwitnienia, około 24 czerwca (dzień św. Jana) dziurawiec nazywany jest Świętojańskim zielem. Inną ciekawostką jest to, że żółte kwiatki tej rośliny roztarte w palcach wydzielają sok o krwistoczerwonej barwie. Stąd dziurawiec czasem bywa też nazywany „krewką Matki Boskiej”. W dawnych polskich przesądach sądzono, że dziurawiec zawieszony w oknie chronić miał domostwo przed uderzeniem pioruna.